| จิ๊กโก๋_No_Name さんのプロフィールyaKuZa``ฟันผุフォトブログリスト |  ツール  ヘルプ |
|
yaKuZa``ฟันผุ:: มนุษย์ตัวดำ ณ เอกเจ :: 3月20日 วันสุดท้ายผมลืมนึกไปเลยนะครับว่า วันนี้สินะเป็นวันสุดท้ายที่ผมจะได้พบกับคนสามคน(ก่อนจบ) สามคนนั้นก็ อาจารย์สุนทรี และก็เพื่อนแพรว ใจหายจัง ไปญี่ปุ่นทั้งคู่ และก็ไปเรียนทั้งคู่ด้วยอ่า อาจารย์สุนทรีไปนานหน่อย แต่เพื่อนแพรวก็ปีนึง งือๆ เศร้าใจ จะไม่ได้เจอสองคนนี้แร้ว ส่วนอีกคน อาจารย์มัตซึอิ คนนี้กลับประเทศ อยากจะมะได้เจอกันอีกเลย ฮือๆ
ตอนปี 1 เรียนองครักษ์ มาดดุๆของอาจารย์สุนทรี คาบแรก ผมยังจำได้อยู่เลย แต่แหม่ เรียนไป เรียนมา เริ่มรั่ว จิกเจ็บมาก ฮ่าๆ เข้าขายูสิครับ งิงิ อาจารย์เป็นคนน่ารักมาก คุยสนุก จำได้เลยวลีเด็ดตอนปี 1
..เข้าใจไหมคะ เร็วไปไหมคะ
....อาจารย์จะถามทำไมครับ ผมยังทำหน้าโง่ไม่พอหรอ
..ไม่รู้สิคะ เห็นหน้าแบบนี้ตลอดเวลา
อ้าววววววว ช็อตแรก ฮ่าๆ เลยประทับใจอาจารย์คนนี้เลย งิงิ ปีหนึ่งจำได้ว่า ผมเรียนกะอาจารย์แบบเซอร์ไวเวอร์ นอนสต็อบมาก 8 โมงครึ่ง ถึงเที่ยงครึ่ง ไม่มาก ไม่บ่อย ไม่หาย ฮ่าๆ ทุกอาทิตย์ เข้าสายก็ไม่ได้ เพราะเทสศัพท์ต้นคาบ ท้ายคาบก็ต้องส่งไปคอมเม้นท์ ไอ้ใบคอมเม้นท์ ก็ประมาณว่าจะเขียนอะไรก็ได้ลงไป คำถามที่เรียน เรื่องกวนๆ ไอ้ผมเองก็กวนงีน จะตาย เขียนทุกอาทิตย์ ส่วนใหญ่มะได้เกี่ยวกะที่เรียน หรือไม่ก็บ่นเกี่ยวกะเรื่องเรียน ...โอ๊ย สอนไวจัง ยากนะครับ น้ำลายยืดแล้ว... ...ศัพท์ยากจัง ผมจำไม่ได้ ผมเสียใจ ให้อภัยผมนะ... ...อาจารย์สวยจังครับวันนี้ ทำไรมา... เขียนทุกอาทิตย์ แล้วยูเองก็เก็บมันไว้จนถึงตอนนี้ วันก่อนยังเก็บมานั่งอ่านอยู่เลย มะอยากบอกว่าร้องไห้ด้วย รักอาจารย์มากๆ ไม่อยากให้ไป แต่ก็ต้องไปใช่ไหมครับ ส่วนคำตอบที่อาจารย์ตอบต้องเดาไหมครับว่าจะตอบว่าไง ด้วยความเปรี้ยว อาจารย์ก็ตอบว่า ...น้ำลายยืดนี่เป็นบ้า หรือเป็นปกติค่ะ... ...จำศัพท์ไม่ได้ไม่ต้องมาขออภัยคนอื่นหรอกคะ ขออภัยตัวเองเหอะ... ...จริงหรอคะ ครูสวยหรอคะ มีแต่คนบอก ขอบคุณคะ... ประมาณนี้ อาจารย์เป็นความประทับใจหนึ่งของผมที่มีที่นี่ ผมอยากจะบอกว่าอาจารย์เป็นแรงบันดาลใจนึง ที่ทำให้ผมไม่ซิ่วไปอยู่ที่อื่น อาจารย์ทำผมอยากเรียนภาษาญี่ปุ่นต่อไป ไม่ว่าจะยาก ลำบาก เกลียดมันขนาดไหน อยากบอกอาจารย์นะครับว่า ขอบคุณอาจารย์มากๆครับ สามปีที่ผ่าน อาจารย์ทำให้ผมเรียนและอยู่กับสิ่งที่ผมไม่ชอบได้อย่างมีความสุข ใจจริงไม่อยากให้อาจารย์ไปเลย แต่ถ้าอาจารย์ไปแล้ว ก็ส่งเมลล์คุยกันนะครับ แล้วก็ถ้าอาจารย์กลับไทยมาเมื่อไร ผมเนี่ยแหละ จะเป็นคนแรกที่จะเข้ามาหาอาจารย์ (ถ้าไม่มีใครมาแซงนะครับ) ปีหน้า อีกหนึ่งปีที่ไม่มีอาจารย์มาคอยสอนผมแล้ว ผมสัญญาครับว่า จะตั้งใจเรียน และจะไม่เกเรกะอาจารย์คนอื่นครับผม (T_T)
รายต่อไป ฮู้ๆ เพื่อนแพรว ไม่รู้จะพิมอ่ะไรอ่า แต่อยากจะบอกว่า แพรว เป็นเพื่อนคนนึงในเอก ที่ไม่ต้องซื้อใจยูเลย ยูให้ไปฟรี ฮี่ๆ หลายคนมองว่า แพรวเป็นคนพูดตรง น่ากลัวมั่กมาก ฮ่าๆ แต่ไม่รู้สิ พูดตรงมา ยูก็พูดตรงไป ทะเลาะกันบ้าง เข้าใจกันบ้าง แต่มันก็เป็นธรรมดา และธรรมชาติของมนุษย์คนกินไก่ มะใช่ละ เพราะแพรวมะชอบกินไก่ (มานบอกวันนี้เอง) ด้วยความตรงนี้ละมั้ง ที่ทำให้ยู กล้าพูดกะแพรว ในเรื่องที่ยูคิดว่า มะกล้าพูดกับใคร อย่าถามว่า ยูกะแพรวสนิทกันมากแค่ไหน สนิทกันยังไง แต่ยูก็ตอบได้ว่า เราสนิทกันนะ แต่เท่าไรไม่รู้ ยูว่าคนเราสนิทกันอ่ะ บางครั้งปริมาณมันดูไม่สำคัญ แต่สำคัญที่ว่า เราสนิทกัน ได้สนิทใจ รึเปล่า ปี1 ปี2 ปี3 แพรวเป็นคนที่ยูคุยด้วยทุกวันที่ยูไปมหาลัย มะว่าจะโดนด่า โดนกัด คนตัวยูขาดหวิ้น ยังไง ก็ยังคุย งิงิ โกรธไหม ก็ตรงๆ บางทีโกรธ แต่คนเรามันก็ต้องกัด แกะ แทะ โลม บ้าง ชีวิตมีสีสัน ยูยังกัดชาวบ้านเลย แพรวเคยสำรวจตัวเองไหมว่า มีวันไหนที่ไปแหย่ยู แต่ยูเคยสังเกตนะ และตอบว่า ไม่มี ฮ่าๆ ปีหน้าไม่มีเพื่อนแพรวแล้ว ยูคงเหงาแย่ ถึงแม้ปากจะบอกว่า เออ ไปๆเหอะ ไม่มี กรูก็อยู่กรูสบายหู แต่มันใจหายนะ เคยด่ากันทุกวัน คุยโทรสับกันเวลามีไรรุนแรงโลกแตก ชีวิตก็งี้ มะมีใครจะอยู่กะใครกันไปได้ตลอด คิดง่ายๆ เสาร์อาทิตย์ปกติยังไม่เจอกันเลย เอาเป็นว่า ยูกะคิดว่า ช่วงเวลาที่มะมีแพรวกัด เป็นเสาร์อาทิตย์ของยูละกันนะ เจ็ดวันจะมีแค่เสาร์และก็อาทิตย์ และยูจะรออีกหนึ่งปีที่วันจันทร์ถึงศุกร์จะกลับมาอีก แต่ว่าเมื่อไรหล่ะ เมื่อนั้นแหละ วันนี้อย่าลืมนะว่า ไปกินข้าวกะแพรวก่อนไปแล้วนะ ร้านสวัสดี ฮ่าๆ ไปอยู่ญี่ปุ่น ก็ดูแลตัวเองดีๆนะ เจอกันวันไปส่ง ฮือๆ ละยูจะจำไว้ว่า มื้อสุดท้ายของกรูกะมึงอยู่ที่ร้านสวัสดี ไปละ รักเพื่อนแพรวมั่กมาก จากใจอีดำของเมิงเนี่ย
ไปละ
By จิ๊กโก๋ No Name - - 3月15日 ไปเที่ยวมากะคนญี่ปุ่นสวัสดี เฮ่ๆๆ เหนื่อยมากมาย
วันนี้พาคนญี่ปุ่นไปลำบากมา ฮ่าๆ ไปกะอียูซะอย่าง คิดหรอว่าจะสบาย ฮ่าๆ สยาม มาบุญครอง สามย่าน เวิร์ลเทรด เอฟรี่แวร์ เดินๆๆๆ น่าฉงฉานมากๆ แงๆ ไปก่อนดีก่า อาศัยคอมบ้านบีจังอัพสเปซ ไปละ
สวัสดี
By จิ๊กโก๋ No Name -- 3月14日 ชีวิตปิดเทอมน่าเบื่อจังปิดเทอม ผมเบื่อออออออออ ทำไมต้องปืด ปิดทำไม ช้านจะเรียน กรูเป็นเด็กขยัน งิงิ ... ก็เงี่ยแหละ มนุษย์ ตอนเรียนก็ขี้เกียจ พอปิดก็ขี้เกียจ แป้ปๆ ก็หมดอีกหนึงปี เฮ้อ ไวจัง นี่อียูจะขึ้นปีสี่แล้วหรอ ไม่อาวววว จะเป็นเฟรชชี่ แก่เชียวกรูตอนนี้ รู้สึกเหมือนยังโกยชีวิตมหาลัยไม่เต็มที่เลย จะขึ้นปีสี่ซะละ ปิดเทอมนี้ก็เง๊า เหงา น่าเบื่อชะมัด เพื่อนก็อยากเจอ แต่ไม่เจอ บางคนที่อยากเจ๊อ อยากเจอ เขาก็ไม่ออกมาเจอ นี่แหละชีวิต ฮึ แต่ปิดเทอมนี้ดีหน่อย งานการ ล้น หลาม สอนหนังสือ ทุกวี่ วัน รายได้เป็นกอบเป็นกำ ดี จะได้ไปทำศัลยกรรม ฮ๋าๆ ที่ไหนมันทำให้ขาวทั้งตัวได้มั่งฟะ ฮ่าๆ
* อยากไปเที่ยววุ้ย แต่ไม่มีใครไปด้วยอ่า
* อยากเจอเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ อีกอ่า
* เทอมหน้าจะเรียนเกาหลีนะ อีนนยอง ฮ๋า
ไปละ
จิ๊กโก๋ No Name -- 3月10日 บายเนีย ครับแป้ปเดียวเองนะครับ เวลา 3 ปี ที่เราได้อยู่ด้วยกัน เร็วมาก จนผมไม่คิดมาก่อนว่ามันจะเร็วได้ขนาดนี้ เอกเจ รุ่น 2 และ รุ่น 3 ถึงเวลาอำลาซะแล้ว เศร้าจัง รู้สึกเหมือนว่า ถึงส่งรุ่นพี่โย่ไป เมื่อไม่นานมานี้เอง แต่เมื่อวานนี้ก็ต้อง บ๊าย บาย รุ่นพี่โน้ต ไปอีกรุ่นละ
ความทรงจำแรกที่ผมเข้ามาเอกนี้ วันนั้น ภาพยังติดตาผมอยู่ไม่เคยเลือนลางไป วันนั้นผมสอบสัมพาดโควต้า เป็นเด็กบ้า กางเกงกากี ขายาว เข้ามาในห้อง นั่งมุมห้อง หลังสุด กลัว... เหงา... ว้าเหว่... คนกะใครดีละกรู ในห้องมีผู้ชายสองคน คือผมกะไอ้ตวง ไม่ต้องเดาไรมากครับ พี่ๆ ก็คุยจะตวง ฮ่าๆ เป็นผม ผมยังไม่กล้าคุยกะตัวเองเลย ในห้องวันนั้นมีพี่ไรมั่งน๊า นึกก่อน พี่ตรอง พี่จูลี่ พี่อ้อม พี่นุ่น (เรียบร้อยมาก+เสื้อเขียว) แล้วพี่ไรอีกน๊า จำได้ไม่หมด ขอโทษนะครับ ผมไม่รู้เหมือนกันนะครับว่า พี่ๆยังจำวันแรกที่ผมเจอกับพี่แต่ละคนได้ไหม สำหรับผมอ่ะ จำได้ ไม่ลืมเลยละครับ เดี๊ยวจะเล่าเรื่อยๆแล้วกันนะครับ ผ่านไปไม่นาน นางฟ้าตัวบวมนิดๆ ก็มานั่งคุยด้วย พี่จูลี่ครับ อิสตรี หาญกล้ารายแรก นี่เข้ามาคุย นี่เป็นจุดนึงละมั้งครับที่ผม สนิทกะพี่จูลี่มากๆตอนนั้น และแล้ว อีเด็กบ้านี่ก็ไม่ยอมมารายงานตัว มันเรื่องมากไง ฮ่าๆ
(ต้นเดือน พ.ค. ณ ม.เกษตรฯ ดึกแล้ว)
ยู : ฮาโหล ขอสายพี่จูลี่ครับ
พี่จู: พูดอยู่ใครอ่ะ
ยู : อ้าว เจ๊หรอ ยูเอง มาดูผลเอ็น
พี่จู : เป็นไงบ้าง โอม่ะ
ยู : ก็ มศว ไง อันดับสองเลยเหอะ
พี่จู: เห็นไหม แกนี่ชั้นไม่พ้นหรอก ฮ่าๆ (ขำสวยๆ) เจอกันวันสัมพาดใหม่นะ.....
...............................
แล้ว วันสัมพาดก็มา
อีกเด็ก ตัวดำ กางเกงกากีขายาว มันมาอีกแล้ว คราวนี้ เจอใครน๊า พี่คนไหนจำได้มั่งเป่า "พี่ชื่ออ้อ หรอครับ สวัสดีครับ" ใส่ชุดนิสิตด้วยเหอะวันนั้น คุยร่าเริง สุดริด(อียูยังไม่รู้ว่าภัยจะมาถึงตัว) เข้าห้องไป แต่เปลี่ยนตำแหน่งนั่งดีกว่า ที่เดิมไม่เวิร์ก คราวที่แล้วยังไม่มีใครคุยด้วย คราวนี้มานั่งแถวสองมั้ง จำได้ ข้างหน้า อีนุช ข้างซ้ายมาร์ก พร้อมเกทับเรื่องคะแนนสุดริด 555+ มองไปรอบๆห้อง โอ้ มีพี่ยืนอยู่ตามเสา งิงิ สอบสัมพาดเสร็จ พี่คนไหนสักคนไม่รู้ถามว่า "น้องค่า ใครยังไม่เซ็นชื่อคะ" แล้วอีนิจก็ยกมือ ทั้งๆที่มันนั่งอยู่นานละ (เพื่อ........)
"อ้าว นั่งนานละ ไม่เซ็นอีก" ฮ่าๆ อียู แอบขำ อีนี่ หาเรื่องโดนด่า "น้องๆคะ พรุ่งนี้นัดนะคะ สิบโมง แล้วเดี๊ยวพี่จะพาลงไปจองหอ" อ่าออกจากห้อง เดินตามไปอย่างกะกองทัพงูเห่า
---------
สิบโมงแล้ว เดินมา งงๆ หน้าตึกคณะ "อ้าวเอกญี่ปุ่นหรือเปล่า เรามาได้สักแป้ปนึงแล้วแหละ" ใครพูดกะยูเอ่ย พี่ส้มนั่นเอง (เป็นพี่แฝงด้วย..อย่ามาเนียน) "ชื่ออะไรอะครับ" "อ๋อ เราหรอ ส้ม" "บ้านอยู่แถวไหนอ่า บ้านยูอยู่พระประแดงแนะ!" (เพื่อนๆคนอื่นเริ่มมา) "ฝั่งธนฯ" อียูนึก มีเพื่อนกลับบ้านแล้วกรู เด็กฝั่งธนฯเหมือน
--------
"น้องคะ มาถึงเนี่ย เรียงแถวด้วยนะ"
"อย่าซิวะ อ้อ วันแรกเอง"
พี่จูลี่ กะพี่อ้อ จำได้อยู่
"เดี๊ยวมาจำชื่อเพื่อนกันนะ เคยเล่นเป่า เดี๊ยวนั่งเป็นวงๆ"
(อียู คิดซวยแล้วกรู ความจำ ปลาทอง จำใครได้ไหมเนี่ย หูย อีปอเนอะ)
ท่องชื่อไปมา แล้วก็ทำป้ายชื่อ กินข้าวตามระเบียบ ข้ามๆไปมั่งนะ เดี๊ยวไม่จบ
---------
"ชั้นว่านะ พวกเธอมันไร้ประสิทธิภาพ รุ่นนี้ชั้นรับเอง"...พี่มดเมะ
"ขออนุญาตตอบคะ คือนู๋คิดว่า นู๋ขอคะยังไง นู๋ก็อยากเป็นพี่ นู๋อยากดูแลพวกเขาคะ"...พี่ตรองร้องไห้
(อียูอึ้ง... พี่ตรอง ร้องไห้ เพราะพวกกรูนี่หว่า ตายแล้ว)
จะบอกว่า วันนั้นมันทำให้ผมสัมผัสได้เลยว่า พี่ๆ แคร์พวกผมมาก การที่คนหนึ่งคนจะต้องมาเสียน้ำตาเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะครับ เอาวะ ต่อไปจะไม่ดื้อละ หลังจากนั้นก็โดนปีสอง ว้ากวันแรก เพื่อนๆจำได้ไหมครับ ยิมพละ นึกสิครับ วันนั้น ผมคนนึงแหละที่โมโห ให้วิ่งทำไม๊ แต่แล้วไง ก็ทำผิดนี่ ภัยที่ผมบอกว่าจะมาถึง มาถึงซะละ พี่อ้อ วันแรกที่เห็น กะวันนี้ช่างต่างกันอะไรเช่นนี้ ชีดุ ชีแรง ชีโมโห ชี...มาหยารัศมีตัวจิง ชี...ทำปอเนาะกลัว และที่สำคัญ ชี...ทำให้ยูไม่คุยกะชีไประยะหนึ่ง คำถามเด็กโง่ ตอนนั้น ซึ่งผมคิดว่า คนโดนลงว้ากวันแรก หลายๆคนคงคิด "ทำไรวะ ด่าช้านทำไม เป็นไรมากป่ะ อ๊าว แล้วคนเมื่อวาน กะตอนนี้ คนละคนหรอ โอ๊ยสับสน"
--------
"ร้องเพลงกันได้เท่านี้หรอคะ"
ข้อความเด็ดเปิดตัวพี่แป้ง ผมจำได้เลย ว่าวันนั้นร้องเพลงคณะ แล้วเสียงไม่ดัง ก็เจอเสียงดังกว่าตะโกนมา เหมือนคาด หลังกินข้าว เข้าห้องมืด อับ ไร้ไฟ ได้ยินแต่เสียง ว้ากไงครับ นับจำนวนคน เกือบยี่สิบรอบ "เอาใหม่" "เอาใหม่ซี่" บูมเอก ซ่อมแล้วซ่อมอีก นั่งมอไซด์ นั่งเก้าอี้ ออกมา อย่างกะเข้าค่าย เหงื่อเปียกโชก พูดตรงๆ มันทำผมกลัว และไม่อยากไปรับน้องอีกเลย แต่...สิ่งมันอยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านั้นล่ะ มันคืออะไร พี่เขาคงไม่บ้าสั่งให้ทำไร อย่างไม่มีเหตุผลหรอก และอียูก็ไปมหาลัยทุกครั้งที่มีว้าก วันไหนอียูไม่ไป ไม่มี
---------
เกือบลืมแนะ กิจกรรมล่าลายเซน พี่ๆรู้ไหมครับว่า ตอนนี้กระดาษแผ่นนั้น พับแล้วพับอีก จนรอบพับเป็นรู ผมเพิ่งเอาออกจากกระเป๋าตังค์ตอนปีสอง เทอมสองนี่เอง และตอนนี้มันก็ยังอยู่กะผมตลอดเวลา จะกลับบ้านก็เอากลับด้วย มาหอก็เอามาด้วย ไม่ได้ดีดอะไรนะครับ ไม่รู้สิครับ เห็นทุกครั้งแล้วมันยังจำได้ว่า วันนั้นเกิดอะไรขึ้น มันเป็นความทรงจำที่ผมคิดว่ามันอาจจะหาไม่ได้ถ้าผมไม่ได้อยู่ ณ ตรงนี้ ช่องแรกที่เต็ม ทั้งชื่อ นามสกุล และโรงเรียน ก็คือ "พี่มิ้ง อุรัจฉัท บดิน3" ผมยังจำได้นะครับ วันนั้นมันช่างดูเป็นบรรยากาศที่สนุก อบอุ่น คึกคัก เฮ้อ บ่นไป ภาพพวกนั้น มันก็ไม่สามารถกลับมาเป็นจริงได้อีกแล้วเนอะ
--------
ณ องครักษ์ โดนเรียกก่อน 6 โมง มาโดนที่บันได ตึกศึกษา เปิดเทอมไปแล้ว โดนกลิ้งหลังหอ 4 จำได้ไหมครับเพื่อนๆ แต่สิ่งเหล่านี้ กฎระเบียบต่างๆ รวมทั้งคำพูดวลีเด็ดหลายๆอย่าง
"หลบสิ ฉันจะเดิน" "ใช่ซี่" "ไม่ได้ยิน" "ผู้ชายรึเปล่า" "เร็วๆซี่" คำพูดพวกนี้ละครับ ที่มันได้หล่อหลอมพวกผม ให้เป็นรุ่นที่อยู่กันได้ รอดปลอดภัยจนมาถึงทุกวันนี้ คำพูดที่มาเปลี่ยนให้เด็กบ้าหลายคน มารวมเป็นเอกเจ รุ่นที่สามได้ นี่ละครับ คือผลและสิ่งที่ผมพิสูจน์แล้วว่า การกระทำของพี่เขาในนั้น เบื้องลึกของมันคือสิ่งนี้ คือการที่ทำให้เอกเจรุ่นที่ 3 รวมกันได้ รักกัน ทำอะไรเพื่อเพื่อน ขอบคุณนะครับ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง จดหมายเทคฉบับแรก ขนมห่อแรก(ป๊อกกี้รสช็อคโกแลตกล้วยจากพี่จุ้ย...พี่เทคแสนรัก...ที่เรามักไม่ค่อยได้เจอกัน" เห็นผมสนิทกะพี่หลายๆคนใครจะรู้ครับ ว่า ผมมีพี่เทคบุญธรรมคนเดียว คือพี่นุ่น ขอบคุณนะครับ ผมรู้สึกเสียดายที่ผมไม่ได้มีโอกาสที่จะเอ่ยคำพวกนี้ กับพี่ๆ ตรงๆ แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกคือว่า รู้สึกดีมากครับ ที่ยังเรียนต่อที่นี่ มีพี่ที่อบอุ่น ห่วงใยตลอดเวลา และผมก็สัญญานะครับ ปีหน้า พวกผมก็จะทำตัวเป็นปี 4 ที่ดี และจะไม่ทำให้พี่ๆผิดหวังกับสิ่งที่พี่คอยบอกคอยสอนมาครับ
Special Thanx
: พี่แป้ง พี่สาวที่ผมสามารถปรึกษาได้ทุกเรื่อง พี่สาวที่สนุกสนานยามผมเครียด และมักจะเครียดยามผมสนุกสนาน 555+
: พี่จูลี่ บุคคลคนแรกที่เข้ามาคุยกะผมในวันสอบสัมพาดโควต้า
: พี่อ้อ คนที่ทำให้ผมค้นพบสัจธรรมบนโลกใบนี้ว่า อย่าตัดสินใจอะไรจากครั้งแรก และอย่ามองคิดว่า สิ่งที่เราเห็นจะเป็นอย่างตลอดไป
: พี่เทพ พี่สาวที่น่ารักที่ซู้ดๆๆๆๆๆๆๆๆ เรารักกัน มาสามปี งิงิ ไม่เจอป้า ยูคงเหงาแย่เลย
: พี่จุ้ย พี่เทคสุดน่ารัก โดยจับได้ด้วยตอนปี 1 งิงิ
: พี่หญิง มนุษย์ที่ไม่เคยโกรธยูเลย เวลาโดนแหย่ที่โต๊ะเอกตอนเย็น
: พี่อ้อม คนที่ทำให้ทัศนคติที่ยูมีกะทอมเปลี่ยนไป ว่า ทอมแบบนี้ก็มีด้วย เง้อๆๆ
: พี่โบ เหอๆๆ 5555555+ ขำรอก่อน อย่าเพิ่งพูดนะ งิงิ
ยังไง เรื่องราวของพี่ๆ มันก็ยังอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไปนะครับ สัญญา ขอโทษสำหรับเรื่องน่าปวดหัว ที่ยูกะเพื่อนๆเคยทำไว้ และก็ขอบคุณหลายๆอย่างในช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา
"เหมือนเดิม ก็ฉันยังคงเหมือนเดิม แต่ฉันเข้าใจว่าอะไรมันผ่านไปแล้ว ฉันและเธอต่างก็มีหนทาง ต่างคนต่างไปเก็บไว้แค่ภาพเดิม"
From
น้องยู-->ยู-->ไอ้ยู....ครับผม 2月15日 อยากระบาย แต่พูดไม่ออกเคยไหมครับ อยากระบายอะไรให้ใครฟังสักวัน แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง พูดไม่ออก บอกไม่พูด (ไปแดกขี้ไป) เฮ้อ ช่วงนี้มีแต่เรื่องให้คิด จนอยากไปปรึกษาจิตแพทย์ละ หลากหลายนานาสารพัน เพื่อนบางคนก็เสียดายที่เพิ่งมาสนิทกันทีหลัง เวลามันกำลังพาผมไปเรื่อยๆ จนผมไม่รู้ว่า ตอนนี้ผมอยู่ตรงไหน และที่ผมอยู่ นี่นะหรอ คือผม หรือไม่ใช่ผม เอ๊ะ แล้วมันเป็นใคร ผมจิงๆคือคนนี้ หรือใคร
เฮ้อ ความสุขบางอย่างมันก็มาแบบหลอกๆ อีกวันก็ผ่านไป หนำซ้ำ บางทีทุกข์แรงกว่าเดิม เครียด ไม่อยากเป็นแบบนี้ แต่ก็เป็นไปละ เพิ่งมารู้ว่าคำเตือนบางอย่างที่มีคนหวังดีจิงๆมาเตือนแต่ก็ดันรำคาญครั้งนั้น มันช่างเป็นสิ่งที่ผมไม่ควรปฏิเสธมัน ขอบคุณสำหรับคำเตือน และขอโทษที่ไม่เชื่อ (ปล.กรูไม่ได้ท้องนะ) ผมจะไงต่อไปกะชีวิตดี เครียดทุกเรื่องโอ๊ย เหี้ย...
* ไปญี่ปุ่น/ไม่ไป
* ตัดใจ/หน้าด้านต่อไป
* เปิดใจกะเพื่อน/เก็บไว้
* ร้องไห้/เอาหัวโขกกำแพง
โอ๊ย ใครก็ได้ มาเป็นยูทีสิ แล้วจะรู้
ปล. ผมไม่ใช่คนที่จะทนทุกสิ่งอย่างได้ตลอดเวลา ย้ำ
By จิ๊กโก๋ No Name -- 1月24日 เหนื่อยยยยยยยยยยยยยยฮาเหล ฮาโหล ญาติมิตร ตอนนี้อยู่ที่ ม ราม แหละ ไม่ได้มาทำไร เล่นเน็ทเฉยๆ แต่ไม่ใช่ว่าอียูบ้าไปแล้ว นั่งรถจากรัชดาฯ มารามเพื่อเล่นเน็ท ไอ้นั่นมันก็มานะบากบั่นเกินไปไหมฮึ วันนี้มาสอนพิเศษงะ แถวหน้าราม เดี๊ยวต้องไปสอนอีกตรงลาดพร้าว เลยไม่รู้ไปไหน เวลาว่างเลยมานั่งแจ่ว ในห้องคอมที่รามดีกว่า ช่วงนี้อัพสเปซบ๊อย บ่อย ไม่อยากคิดเลยว่า จะทำได้อีกกี่วันเนอะ เดี๊ยวเบื่อก็เลิกไปเอง เฮ่อๆ อารมณ์เบื่อนี่มันไม่เข้าใครออกใคร อยากมาเมื่อไรก็มา แต่บางทีเราก็รอเบื่อมาหา แต่อีเบื่อมันดันไม่ยอมมา เศร้า สร้อย (เริ่มงงละ) ไปดีกว่า
* อยากดู 365 วันอ่ะ ไม่มีใครไปดูด้วย
ไปละ
By จิ๊กโก๋ No Name -- 1月23日 อัพสเปซดีก่าตอนนี้ไม่มีไรทำ คุยกะใครในเอ็มก็ไม่มีใคร ด๋นมีใครสนใจ อัพสเปซก็ได้ชิ วันนี้ไม่ค่อยมีไรให้อัพเลย เพราะไม่ค่อยได้ไปไหน ตื่นมาก็เที่ยงกว่าและ นอนตื่นสายมากก ก็วันนี้ไม่มีสอนพิเศษนี่หน่า แต่พรุ่งนี้มี ฮือๆ ตื่นเช้าอีกแล้ว ไม่ได้สิ เพื่อเงิน แหม่ เพื่อน้อง พูดไปพูดมา ช่วงนี้เรตติ้งดีมีแต่คนโทรมาติดต่อ ก็พี่ก็จะพยายามสอนให้ดีที่สุดนะครับ รับรองไม่ได้คิดว่าเสียดายเงิน วันนี้ตอนเย็นไปเรียนที่เจแปน ฟาวคนเดียว เหงาจัง เพื่อนๆไปเชียงใหม่ หมู่นี้มีแต่คนได้ไปเที่ยว เฮ้อ อิจฉาสุดพลัง
* มนุษย์เป็นสัตว์โลกที่ทำอะไรเพื่อตนเองทั้งนั้น...จำไว้
* เลิกแคร์ตัวเองได้แล้วน๊า คิดถึงคนอื่นบ้างสินะ ไอ้ยู...555
* kimiga inai sekaini modoritai.
* วันนี้ปล. แปลกๆ
ไปละ
By จิ๊กโก๋ No Name-- |
||||||||||||||
|
|
